De Marathon des Sables (MDS) is de zwaarste marathon ter wereld volgens veel hardlopers. En nu snap ik dat. Je loopt in 6 dagen een legendarische ultramarathon van ongeveer 250 kilometer door de Sahara. Voor deze speciale 40e editie had de MDS organisatie de ‘long stage’ zelfs verlengd van 80 naar 100 kilometer 😉. In totaal legden we 270 kilometer af over zandduinen, singletracks, bandensporen, oneindige Hamada-vlaktes met scherpe Dolomiet stenen en af en toe een heftige klim over een zandberg. Deze Legendary Marathon des Sables is de allermooiste en niet te vergelijken met welke marathon, UTMB, ultra of wat dan ook.
De uitgestrektheid van de Sahara maakt elke kilometer wel erg indrukwekkend en ik voel me soms zo klein hier in de hete woestijn.
Wat is de Marathon des Sables precies?
De meeste marathon lopers hebben wel van de Marathon des Sables gehoord. Deze race in Marokko is berucht vanwege de extreme hitte, zandstormen en uitdagende zandduinen. Water krijgen we gelukkig van de geweldige ‘blue-jackets’ onderweg, maar verder dragen we al onze uitrusting en voedsel zelf. Na het inpakken in de donkere ochtend met je hoofdlampje op (goed opletten dat je niets vergeet) de tas goed strak dichtsnoeren (er mag niks gaan bewegen want dat geeft direct extra pijn en striemen op je rug) en met zijn 8-en op naar de start.
Samen aan de start staan geeft vertrouwen voor de komende etappe. Ook al lopen we daarna direct alleen: het feit om samen de speech en muziek te horen voor de start maakt ons nog meer een team!
Zelfsupporting
Na de start is het ieder voor zich ook al heeft iedereen wel oog voor elkaar. Dat is het unieke, zelfsupportende onderdeel van de MDS. Je bent volledig op jezelf aangewezen in een van de meest onherbergzame gebieden op aarde. Jij, het zand, de brandende zon en als je gelukt hebt: een kameel 😉
Alles in je rugzak voor een week en zonder filters de hitte van de Sahara doorkruisen
Een combinatie van de ultra, het buiten slapen, zelfvoorzienendheid en hitte overdag en kou in de nacht zorgt voor een unieke beleving die gedurende 7 dagen je test, raakt en emotioneert. Voor mij persoonlijk was het gebrek aan een douche, telefoonverbinding en (helaas is het echt waar..) laptop echt iets wat ik de afgelopen 25 jaar niet meer had ervaren….en daarnaast moest er ook ‘nog even’ 270 kilometer afgelegd worden door de woestijn.
’s Avonds in het kamp doen we alles met lichtjes en het maakt het toch specialer.
Je ziet hier de totale route van alle dagen op Strava:
Volg me hier gerust op Strava voor de nieuwe avonturen 🙂
Dit is wel heftig
Dit is wel echt rauw, echt en prachtig om te doen en te ervaren. Twijfel je om mee te doen? Bedenk wat al deze aspecten voor jou zouden betekenen en je beseft wellicht ook dat het gebrek van deze luxes en de afstand die je in de hitte gedurende 7 dagen moet afleggen voor gevoel bij je oproepen. En ja: de finish is nog fijner dan een normale ultra:
Ik kwam mezelf tegen voor de start
Toen we onderweg waren in de bus de woestijn in kwam ik mezelf tegen. In de eerste stop stapte ik uit de bus en de hitte klapte in mijn gezicht. Ik stond letterlijk in het dunne reepje schaduw van onze bus te zweten terwijl anderen gezellig in de zon stonden te kletsen. Sh#t wat is dit heet!! En we moesten nog zuidelijker verder de kookoven van de Sahara in. En ja….stop 2 was nog warmer. Ik stond daar al met zweet op het voorhoofd (nog steeds in de schaduw) met mijn telefoon in mijn hand. Die telefoon moest ik ook gaan afgeven over een dag (het moment dat ik onze tassen in een grote open vrachtwagen afgevoerd zag worden uit ons kamp…).
Er is namelijk geen wifi in de Sahara dus al het online gebeuren ging ik een week missen…en ja: die telefoonverslaving heb ik ook…
Maar goed, dit is al wat vooruitlopen op het verhaal plus mijn eerste blaar moest nog gaan komen. En blaren kreeg ik volop. En hoe moet ik die 100 kilometer etappe doorkomen???
Dus ja: ik ben mezelf wel tegengekomen dus hieronder zie je hoe het nu echt is om mee te doen met zoiets?
De long stage van 100 kilometer zorgt voor tranen
De wedstrijd is opgedeeld in etappes, waaronder de loodzware langeafstandsetappe van dit keer 100 kilometer. En ja, er vloeiden tranen bij sommige finishes zoals toen we in het aardedonker onder de finishboog doorliepen. Ook bij sommige startmomenten in het donker zijn door de muziek en de speech wat snikken te horen. Voor velen is het heel zwaar en hebben ze tevens jaren getraind om hier te mogen starten. Toch wordt deze race echt prachtig en ik had heel vaak momenten dat ik op een matje even een uur wilde gaan zitten genieten van de natuur, de dieren en de ervaring. Dit deed ik echter nooit, want 270 kilometer in een week is gewoon enorm veel.
Disconnect to connect
Lees je dit op je telefoon? Wellicht wel en dat doe ik zelf ook vaak. Toch had ik daar een week geen telefoon en geen bereik. Dan merk je pas hoe vaak je je mobiel pakt. Door gebrek aan wifi is het echt ons deelnemersveld met de organisatie en verder niks(disconnect to connect).
Voor mij maakt dit het extra bijzonder maar ook wel zwaar op sommige momenten. Laten we met wat foto’s van mij en anderen deze wedstrijd stap voor stap bekijken .
Busreis naar het eerste kamp
Het begint met de heenreis vanuit de stad Quarzazate in Marokko (ook wel de poort naar de woestijn genoemd) naar het bivak. In de bus op de heenreis zit ik naast Lars. Een enorm aardige Deen waarmee het direct klikte. We praten, lachten en genoten van de 6,5 uur durende bustrip richting het steeds leger wordende landschap.
Het Atlas gebergte (met sneeuwtoppen!) maakte plaats voor bruine en grijze huisjes en de wegen worden slechter en de bevolkingsdichtheid daalt en daalt. We stoppen 2 keer onderweg en na de lange reis komen we aan bij een grootst ontvangst van de race-begeleiders, dromedarissen (eentje spuugt meteen Lars onder 🙂 ) en veel muziek en dans van lokale mensen die helpen het kamp op te bouwen en te verplaatsen naar de volgende stop.
Onze tent 136 (de allerleukste!)
Natuurlijk maken we groepsfoto’s van ‘onze tent 136’! Daniel, Richard, Roel, René en René, Eric, Evert en mijzelf vormen een divers gezelschap met dezelfde ambitie: meedoen en finishen aan deze mythische Marathon des Sables (aka: MDS)! Het was en is een prachtgroep en ook lang na de landing van het vliegtuig in Nederland blijft het contact er want de heimwee is (gek genoeg na alle ontberingen) behoorlijk aanwezig bij veel deelnemers, inclusief ondergetekende!
Start dag 1 marathon des Sables
De Reis en de Technische Check: Het avontuur begon dus met een lange busrit. De rit van 6,5 uur was voor sommigen een beproeving op zich. De woestijn leert je direct haar wetten. De volgende dag staat in het teken van de technische check: heb ik alles mee? Is mijn rugzak op gewicht? De officiële stempels krijgen voelt als een enorme bevrijding voor ons allemaal.
De MDS doe je samen
Je doet overigens veel samen hier in MDS. Waar een ultra, Ironman en ook wel marathon vaak een one-man-show is, is deze super ultra MDS echt iets wat je samen aanpakt. Dat geeft veel kameraadschap, hulp en steun bij elkaar. Ook de tasinhoud wordt gedeeld en dit gaat verder dan ‘gooi even je aansteker’ en zo heb ik mijn reserve rugpleisters afgegeven aan mijn tentgenoten. De mijne zat nog stevig op mijn rug (dacht ik) en toen hij toch losliet een dag later heb ik met wat improvisatie (en wat extra striemen op mijn rug) toch iedere verdere etappe de tocht kunnen uitlopen. Het voelt goed om dit teamgevoel in onze tent te hebben en alles in het kamp zo samen te beleven. Ook lopen we best wat met elkaar. Samen lopen zorgt ook voor ritme en motivatie tijdens zware stukken.
Dag 2: De kop is eraf want we mogen in tent 136 allemaal starten.
Tent 136 is geen groep vreemden meer, maar al best een team. We gaan op dag 2 naar de start nadat de wekker van Evert vroeg is gegaan. We eten iets, rollen slaapzak en bedje op en doen alles in onze rugtassen. Alles wat je achterlaat gaat weg en als je dingen vergeet grijp je de komende week mis. Wanneer we vertrekken hoort de tent er zo uit te zien, dus geen rommel, lege waterflessen naar het centrale punt en niks achterlaten.
De tent is even leeg terwijl iedereen onderweg is in de etappe.
Dit klinkt makkelijk maar in de ochtend is het donker en heeft iedereen haast (zonnebrand, sportvoeding, eten, drinken, toilet, ehbo en veiligheids spullen in je tas bovenop etc etc). Zo hoor ik een paar dagen later dat iemand zijn slaapmat kwijt is en dat is zeker niet het enige. We gaan met zijn achten naar de start en we zijn erg op tijd. We lopen helemaal naar voren en staan op de startstreep en maken een enthousiaste foto nu we nog fit zijn 🙂
Samen onderweg
Iedere etappe begint met energie en gezonde spanning en wij van onze tent 136 staan hier bij elkaar voor de start. Dit unieke moment beseffen we ons waar we naar toe geleefd hebben. We hebben gister moeten wachten op alle controles, de dag ervoor de lange reis hier ver de woestijn in en vooraf was er natuurlijk voor een ieder ook een hele voorbereiding. Maar goed: nu staan we hier en we gaan aan ons grote avontuur beginnen!
Deze eerste loopdag is het warm, warmer, warmst. Net als jij nu heb ik me ingelezen in MDS en begrijp al snel dat behalve de podiumlopers niemand alles rent. Veel wordt gewandeld, weliswaar in hoog tempo maar dus niet standaard alles hardlopen. Het is ook vrijwel onmogelijk om in het mulle zand keer op keer een duin op te rennen.
Mijn doel voor MDS is 1: genieten en 2: finishen dus ik besluit echt heel rustig te starten. Ik wandel dus veel, geniet van de omgeving en praat volop met alle nationaliteiten die ook dit spannende avontuur zijn aangegaan.
Je ontmoet mooie mensen
Het lijkt wel alsof alle deelnemers positief zijn en elkaar willen helpen naar de finishlijn! Philip uit Belgie staat mij nog het meeste bij: een private equity man die na 3 jaar voorbereiding eindelijk eens van werk, gezin en ratrace verlost wilde zijn. Hij heeft al verschillende eendaagse extremiteiten gedaan maar zo met je leven in een rugzak 7 dagen onderweg nog nooit.
Zo heb ik dag 1 nog meer mooie gesprekken en deze zullen de komende dagen nog veel volgen, het is prachtig hier in de Sahara met alle aardige mensen. Na een echt hete dag zweten ligt de finish op 30 kilometer. Ik vond het al erg zwaar en veel zwaarder dan een normale marathon. De eerste blaren zijn door de warmte ook direct een feit. Op naar de medische tent dus.
Blaren laten behandelen
Ik waarschuw maar even voor de foto hieronder van mijn voeten, je kunt ook gewoon ff doorscrollen 😉 Voetverzorging is essentieel om überhaupt door te kunnen blijven lopen. Na de behandeling krijg je blauwe ziekenhuishoesjes om je voeten om de wonden schoon te houden. Dat is natuurlijk redelijk onmogelijk als je direct erna door het duinzand richting je tent moet lopen en later op het zanderige tapijt in de tent je ding doet. Tevens zweten die blauwe zakjes enorm om je voeten dus is is kiezen tussen 2 slechten.
Blaren horen helaas bij de realiteit van dagenlang lopen door het zand.
Voeten zijn gewoon de dupe van een week lopen door de warme Sahara met ook nog afsluitende gaiters om je schoenen (tegen het zand):
Er ontstaat ritme
Ik besluit nu maar gewoon de pleisters te verwijderen in de tent en te hopen dat niks gaat ontsteken. Het past wel weer in het beeld van een zelfvoorzienende en harde meerdaagse in de woestijn. Het ritme van mij was inmiddels simpel: finishen, lachen en napraten met anderen na het volbrengen van weer een etappe. Tas in de tent zetten, slippers eruit en direct door naar de medische tent met water en nootjes in de hand (lange wachtrijen namelijk). In de tent is het zoals altijd druk, enorm heet maar door de doeken van het dak en de orange jackets wel altijd een vrolijk plaatje 🙂
Ik liep vervolgens door naar de emotion-boxes voor de video naar mijn volgers en daarna direct door naar het waterpunt voor de o zo belangrijke fles water. Hoe blij kun je worden van een nieuwe fles water, ook al is hij warm omdat hij al een paar uur in de zon staat!
Route overleg voor de volgende dag
Terug in de tent verder eten en drinken en herstellen. Maar voor je het weet is gelukkig iedereen gefinisht van onze tent 136 en hebben we het alweer over de route voor de volgende dag met routekaart en hoogtemap in de hand. De duisternis valt vroeg en we zorgen dat we na het eten (later meer hierover) snel in onze slaapzakken kruipen.
Dag 3: 40 kilometer door de oven. De intensiteit neemt toe want 10 kilometer meer dan gisteren blijkt echt veel langer. Hoe moet dat straks met die 100 kilometer hoor ik veel mensen zeggen. Nou ja, dat zien we later wel en nu eerst in de verzengende hitte deze 40 kilometer door zien te komen. Ik spreek onderweg weer veel bijzondere mensen en ook aan deze 40-er komt een finish eind. Het is weer even feest dat we het gehaald hebben! Direct een eitwitpoeder voor mijzelf en wat zoute pinda’s om te herstellen. Dus dan maar weer richting medische tent om de blaren te verhelpen, dit kunnen we inmiddels zelf:
Daarna is het gewoon rusten in de tent want dat doet eigenlijk iedereen het grootste deel van de tijd na de finish naast het ervaringen uitwisselen met je tentgenoten en de mensen uit de tenten om je heen. Dit is top!
Yoga
Later doen we in de tent en later op de centrale Yoga kleden in het kamp met de mannen onze eigen yoga-oefeningen. Een hilarisch maar ook mooi gezicht, en ook dit vergroot de onderlinge band.
Yoga en rekken helpt om de spieren soepel te houden na een zware etappe in de Sahara, en het is ook gewoon lachen. Ik besef me nu tijdens het schrijven dat dit nogal klef klinkt maar begrijp dat we zonder contact met de buitenwereld met ons hebben en houwen op de rug deze spannende en loodzware tocht door een compleet nieuw en heet gebied heen lopen, niet wetende wat deze dag en de komende week gaat brengen. Dit is zo totaal anders dan andere ‘zware’ eendaagse wedstrijden, onvergelijkbaar.
Dag 4: 30 kilometer als rustige dag voor de long stageHet wordt wel heftiger van dag tot dag. We spreken onderweg bijzondere mensen. In de tent doen we met de mannen onze eigen yoga-oefeningen op de kleden. Een hilarisch gezicht, maar het vergroot de onderlinge band enorm. Ook gaan we natuurlijk na een lange speech het bekende cijfer uitbeelden en dit is de mijlpaal: de 40e editie dus in de warmte staan we keurig op de 2 cijfers voor de bekende luchtfoto van MDS.
Dag 5: De beruchte 100km Longstage.
De longstage is bij deze 40e editie 100 kilometer in plaats van de normale (toch ook al respectabele)) 80 kilometer. Het blijkt voor ieder een zwaar, lang, warm, stormachtig avontuur waarbij iedereen toch weer net een andere ervaring heeft. We beginnen heftig en na wat heftige duinen wordt het nog wat zwaarder en zijn Roel en ik op handen en voeten naar boven aan het klauteren.
Zelf was ik namelijk gestart ik met Roel die helaas na een knie-blessure niet meer kan rennen (nog steeds balen), en later zelfs nog een heup uit de kom heeft (en ja: gewoon terug laten zetten en doorgaan is het devies van deze bikkel) en ik blijf langzaam maar gestaag doorrennen en passeer steeds meer lopers na de 60 kilometer in deze etappe. Het is heftig maar gaat goed.
Ik praat wat met deelnemers van over de gehele wereld en dat is mooi en geeft moraal. Verderop wordt ik geroepen (door Birte blijkt later) om samen met haar en Camile mee te rennen. Direct erna zien we een grote kudden dromedarissen/ kamelen. Uniek want zoiets heb ik nog nooit gezien. Wat is dit genieten!
De forse wind staat op de kop en wij Nederlanders zijn natuurlijk goed in waaieretappes :-). Net als bij het wielrennen gaan we kop-over-kop tegen de wind over de Hamada-vlakte heen. Deze etappe leggen we zo’n prachtig parcours af en de natuur lijkt van buiten wellicht ‘steeds hetzelfde, namelijk zand-zand en nog eens zand’, maar het is met duinen, verschillende soorten zand en stenen op de grond en af en toe bergen toch behoorlijk afwisselend. Ik begin er van te houden. Vooral nu wanneer ik ook na de kop-beurt mag schuilen in ons groepje van 3!
Hartslag boven de 150 betekent uitstappen uit onze groep
Camile laat een uur later weten dat zijn hartslag boven de 150 stijgt (gebeurt automatisch als de uren vorderen) en na overleg besluit hij af te haken en zijn tempo te laten zakken. Jammer! Birte en ik gaan verder en we blijven wat andere te-snel-gestarte lopers inhalen. Ondanks onze moeheid geeft dat wel energie en voor degenen die willen vragen we ze om mee te rennen. Feitelijk blijkt het een brug te ver voor de meesten en anderen proberen het een meter of 100 maar moeten dan afgeven.
Dus wij gaan door, met een lichte spanning terwijl de zon in rap tempo onder de horizon zakt. We zien ook deze prachtige kudde dromedarissen! De hoofdlampjes worden gepakt uit de tassen en voor we het weten lopen we in het donker. Met deze sterrenhemel om ons heen hebben we toch maar bar weinig aandacht hiervoor en alles lijkt kleiner en stiller als je zo in het donker loopt met niets anders dan 2 hoofdlampjes en de routevlaggetjes (die we een paar keer misten en dus weer wat terug moesten lopen). Zo lopen we steeds vertrouwder in dit nieuwe normaal kilometer voor kilometer weg en ik weet nog dat het bordje van 80 kilometer letterlijk een feestmoment was!
Veel wind!
Het begint nog meer te waaien. Een buff is essentieel om jezelf te beschermen tegen opwaaiend zand en ja: hier lijk ik een beetje op ET maar het zand gaat echt overal zitten en irriteren. De buffy houdt het zand weg waar je het niet wilt hebben en dat is prettig. Hoe je er uitziet (en hoe je ruikt etc) maakt na dag 1 niks meer uit zo blijkt het 🙂 .
80 kilometer!!
We zitten op 80% van de etappe dus het schiet al op! Ik herinner me de ochtend dat ik na kilometer 3 al behoorlijk zat te zwoegen door het mulle zand. We blijven doorgaan en dit is gaaf, we weten dat we voor middernacht de finish halen. Dit lijkt misschien onbelangrijk maar voor ons betekent het dat we een hele dag rust kunnen nemen, plus ervoor dus een normale nacht slapen! Dit is geweldig en we eten voorzichtig richting de bodem van de dagvoorraad met voedsel. Maar goed, geen tijd om te lummelen: we moeten door!
Voorzichtig met eten
Ik moet rantsoeneren want heb simpelweg te weinig bij (of al te veel gegeten in de eerste 80 kilometer). Alle 39 eerdere edities van MDS zijn nu gefinisht maar wij moeten nog een paar uur door. Toch zijn we heel blij dat we dit al haalden! De checkpoints zijn belangrijker dan ooit zo in de nacht. Je ziet de lampjes opkomen, even later hoor je de muziek (dank daarvoor organisatie!) en nog wat later de aanmoedigingen van de blue en orange jackets. Je ziet aan hen dat we ook nog meer opletten op verdwaalde lopers, oververhitte lopers (ondanks dat het langzamer minder warm wordt) en overige blessures.
Hallucinaties
Ik hoor de dagen na deze long stage dat er best wat lopers waren met hallucinaties, van kleine fata-morgana’s tot hele gesprekken met spooklopers die er niet bleken te zijn (!). Wij lopen inmiddels ook langs bordje 90 kilometer en het denkbeeldige feest wordt nog groter, we gaan het zeker halen!!!
De ondergrond is nu wel erg lastig met veel hobbels, duinzand opgevolgd door harige pollen met duinbeplanting waar we doorheen moeten slalommen terwijl het volgen van de route natuurlijk ook belangrijk is. Het belangrijkste is en blijft echter veiligheid en ik trek mijn buffy over mijn hoofd heen, het wordt namelijk al een poos koeler en ik mag eindelijk mijn pet af van mezelf, heerlijk! We moedigen elkaar aan met ‘We’ve got this’, ‘Hang on’, ‘One foot in front of the other’, ‘Keep pushing’, ‘Almost there’ en at last ‘Finish strong!’. Je kent het vast wel van een eigen finish van een zware wedstrijd: het is zo heftig maar ook zo mooi tegelijkertijd! De laatste 4 kilometers stonden er grotere borden met ‘Every step got you here’ – ‘Don’t look back’ – You’re making history!’. We zien plots de finishlampen tegen de hemel.
Doodmoe maar blij!!
Feller dan bij de checkpoints, we zijn doodmoe maar ook heel blij! Het vertekent wel iets dus het is nog een stukje van een paar honderd meter en we moedigen elkaar aan om te blijven rennen. De muziek klinkt, de speaker staat hard en we horen de eerste blue-jackets en orange jackets klappen. Het meetmoment komt (zo’n meetbalk voor onze GPS trackers die aan onze tassen zijn gemaakt) en dit is de laatste strook tot de boog. We juichen en lachen en huilen naar de webcam! Het zit er plots op! Geweldig. We zijn even de enige lopers bij de finish met toch wel een man of 15 aan begeleiders van MDS.
De opluchting na de langste etappe is nauwelijks te beschrijven maar we weten hem rennend te finishen!
Een heel speciaal moment is het, en Birte moet even zitten op een stoel omdat ze duizelig is. Dit maakt niet meer uit, we zijn er namelijk! Na wat zout/ hulp en natte doeken komt ze weer bij en is dan ook euforisch! Er komen nog 2 lopers binnen die wij de laatste honderd meters inhaalden en er wordt gedanst en geschreeuwd. Hier in de Sahara zijn geen buren, geluidsnormen, vergunning of wat dan ook 🙂 De muziek gaat even 1 nummer keihard aan. Geen idee welk nummer het was (moeheid) maar het was SUPER! Birte blijkt 3 dagen later 9e dame te zijn geworden van het complete deelnemersveld en staat vol trots op het podium! Maar goed, zo ver is het nu nog niet. De 100 kilometer zit er dan weliswaar nu op maar er is nog een hele en halve marathon te lopen. We maken nog wat foto’s en gaan richting tent! Na de zwaarste etappe is rust ineens het mooiste wat er is.
Roel komt wat later binnen dan ik maar kan ook nog een goede nacht slapen en ik had ondertussen de tent vrij gemaakt van zand (zandstorm) en ook alle stenen onder het kleed die mijn luchtbed zouden doorprikken had ik stuk voor stuk verwijderd (met kramp tot gevolg) omdat ik graag op een vol luchtbed blijf slapen. Even nagenieten en de dag een beetje bespreken maar we zijn moe en voldaan.
Na extreme inspanning voelt zelfs stil zitten als luxe. We gaan dan slapen met zijn 2-en in een plots heel grote tent voor 2 🙂
In de ochtend komen er nog 2 binnen en gedurende de ochtend en middag nog meer. Ik was superblij toen ik zag dat ook Rene het ondanks alle blessures (gekneusde tenen, wonden en meer onheil) de 100 kilometer volbracht had!) Een high five is op zijn plek!
Zelfs in zware omstandigheden blijft het plezier zichtbaar!
Grote hilariteit om mijn kattebakje
Ja….waar anderen kozen voor een kooksetje en titanium beker en ‘echte maaltijd’ heb ik het wat Spartaanser gehouden. Voor mij werkte het prima en naast het weglaten van gewicht (270 km door de woestijn heen slepen) had ik ook gewoon meer zin om even over het bivak te lopen, te praten en nagenieten met andere deelnemers van de race of simpelweg te chillen na de etappes 😉 In ieder geval kwam René (mijn buurman) steeds meer los gedurende de dagen en alsof we elkaar al jaren kende wist hij er steeds betere grappen over te maken. We hebben echt dubbel gelegen en dit soort dingen maakt Sables nog gedenkwaardiger en gaver voor mij persoonlijk.
Ja het is zwaar en je hebt niks van je normale leven zoals hygiene, ritme, privacy maar puur de omstandigheden naast de fysieke uitdaging die het zwaar maken voor ons. Soms gaat dat goed en soms zit je er even doorheen. Dit is een willekeurig moment in een etappe van de Marathon des Sables. Dit is geweldig genieten ondanks alle dingen die je voor het eerst in je leven meemaakt. Even geen spreekwoordelijke goede tijden, slechte tijden en aardappelen met bloemkool maar dit doen en ervaren met zijn allen en alleen!
Dag 6 : Nog even een marathon na de 100 kilometer.
Ik ben jarig op de dag van de marathon na de long stage van 100km. Voor dag en dauw wordt ik toegezongen door onze hele tent. Dit is toch top! Wij zijn vroege vogels dus wat tentjes om ons heen worden hierdoor vroegtijdig wakker hahaha! Dus zelfs bijzondere momenten worden hier op een simpele manier gevierd tijdens onze race. Ik vind dit top en ook later op de dag na deze marathon komen er nog andere lopers en loopsters feliciteren!
Deze marathonafstand op dag 6 gaat verrassend goed. Het menselijk lichaam kan bizar veel aan. Met Roel, Richard en Daniel starten we aan dag 6.
Het gaat best goed en zowel Roel als Daniel lopen stukken vooruit. Sterk! We wisselen elkaar een beetje af en het is taai maar we zijn volhardenender lijkt het. Na 100 kilometer is een simpele marathon toch een eitje 🙂 Het is wel zo maar natuurlijk is dit niet makkelijk. Het blijft zwoegen en uiteindelijk ga ik na de finish heerlijk even zitten op een stoel. Binnen no-time staat Daniel naast me en we zijn blij, heel blij! Dit is genieten en dat is geweldig!
Surprise!
Na dagen afzien smaakt zelfs simpel fruit als een luxe maaltijd. Vanwege de zware 100 km etappe (en de 40e jubileum editie) kregen we allen 1 sinaasappel en 1 banaan! Als hongerige wolven gaan we richting de fruit-truck!
Even tussendoor: thuis was er een appgroepje waar mijn video’s gepost werden zodat men mij vanuit Nederland kon volgen. Deze dag op mijn verjaardag waren dit een aantal appjes die rondgingen in het appgroepje:
Terug naar de Sahara in de hitte. We maken later op de dag ook nog even de laatste groepsfoto want morgen na de halve marathon gaat iedereen direct de bus in naar het hotel:
Dag 7 : De allerlaatste.
De laatste dag is “slechts” een halve marathon. Hoe zwaar kan dat zijn? Nou ja: best zwaar want we krijgen duinen. Veel duinen! Gisteren hadden we dit in het begin van de stage ook al goed geoefend (Roel vloog daar overheen!) en vandaag zijn er nog meer. Ik loop deels samen en deels alleen. Het is mooi zo. Mensen om je heen hebben duidelijk 1 doel: naar de finish toe! Daniel en Mikkel die ik eerder die week ontmoette in het kamp kwam ik tegen in de laatste kilometers over de duinkammen.
Samen besluiten we de laatste kilometers samen te rennen. Over die duinen is dat heftig maar zelf wil ik tempo houden. Het is niet ver meer en zweten doen we toch al. Mikkel moet afhaken maar Daniel is sterk en loopt krachtig mee. Dit is mooi om zo ook het finishmoment samen te beleven. We stevenen op de finishboog af, geven veel high-fives en genieten van de muziek, de speaker en de vreugde om ons heen. We krijgen de flinke gouden medaille! Gaaf zeg en het is echt gelukt.
Tranen van geluk
Niet veel later komt Menno binnen en we vallen elkaar in de armen! Toch wel redelijk emotioneel na een week zwoegen door de hitte van de Sahara. We janken en schreeuwen van geluk!
De emoties lopen dus wel hoog op bij het behalen van deze 7 dagen zwoegen. Direct daarna barst er een zandstorm los met regen. In de bus terug naar het hotel beseffen we: We hebben de Sahara getemd en het is tijd voor bier en dat beginnen we bij het zwembad!
Na de finish is er eindelijk tijd om te ontspannen en te genieten.
Foto’s
Nog wat mooie plaatjes van de afgelopen dagen:
Samen lopen maakt de lange kilometers in de woestijn simpelweg wat draaglijker. En ondanks de hitte en het zand blijft er gelukkig ruimte genoeg voor plezier onderweg.
Samen het tempo vasthouden helpt om het ritme in de etappe te bewaren.
In een klein groepje lopen geeft vaak net dat beetje extra motivatie.
Maar soms ben je volledig alleen met jezelf en de eindeloze woestijn.
De stilte en leegte maken deze momenten zowel zwaar als bijzonder.
Elke stap door het zand vraagt extra energie en doorzettingsvermogen, vooral als je met jezelf bent.
Je eigen tempo bepalen is daarbij wel cruciaal om deze extreme uitdaging vol te houden.
Het terrein wisselt constant tussen zacht zand en scherpe rotsen.
Tussen het afzien door zijn er ook momenten van intens genieten.
De start van een etappe voelt elke keer weer als een nieuw avontuur.
Samen als team de etappes afleggen geeft extra kracht.
In de afdaling kun je soms even snelheid maken in het zand.
Samen blijven lopen helpt om door moeilijke momenten heen te komen.
De rotsachtige stukken vragen techniek en concentratie.
De startlijn betekent het begin van weer een zware dag in de hitte.
Samen rennend voelt de woestijn iets minder eindeloos.
Als team doorzetten maakt deze uitdaging onvergetelijk.
Het moment waarop ik de finish bereik na dagen afzien.
Veelgestelde vragen over MDS
Laten we beginnen met wat snelle Ja/ Nee vragen die ik veel krijg over mijn deelname.
Heb je gedacht aan opgeven?
Ja
Is dit gezond?
Nee
Is zoiets niet zinloos?
Nee
Was dit het mooiste wat je ooit deed?
Ja
Was het life-changing?
Ja
Vond je het eng?
Ja
Ging je alleen?
Ja
Was het zwaar?
Ja
Hebben jullie in de ochtend voor 5 uur al meegezonden met het nummer Highway to hell?
Ja
Kun jij zingen?
Nee
Vrienden gemaakt?
Ja
Heb je mensen gemist?
Ja
Blaren gekregen?
Ja
Veel blaren gekregen?
Ja
Was het echt meer dan 250 kilometer door de Sahara?
Ja
Is dat niet te ver?
Ja
Heb je mensen zien huilen?
Ja
O, heb je dan veel mensen zien huilen?
Ja
Heb je zelf gehuild?
Ja
Is die medische check niet slechts een formaliteit?
Nee
Ik twijfel om mezelf in te schrijven en dit is niet echt een promotiepraatje. Moet ik wel meedoen?
Ja (althans, als je arts het goed vind)
Hoe was de ervaring in het bivak?
Dit vraag om een uitgebreider antwoord. Mijn ervaring was echt uniek, en het is zo veel meer dan een eendaagse wedstrijd. Het bivak was de halve uitdaging. Je slaapt buiten in een kleine, open Berbertent met 7 anderen, zonder douche en zonder enige vorm van luxe. Het leven is daar gereduceerd tot de absolute essentie. Sinds ik weer thuis ben, zijn dit de meest gestelde vragen:
Was het warm in de Sahara?
Dag 1 vond ik het verschrikkelijk warm. Echt volop zweten met de 8,4 kilo wegende tas op mijn rug en op sommige stukken de wind in de rug. Dat is echt geen pretje, want de wind koelt je dan niet af. En wat je al eerder las… wat wil je als je een ultra-meerdaagse doet in de Sahara? We zitten hier niet op de Noordpool 😉. Vanaf dag 2 merkte ik dat ik er steeds meer aan ging wennen. De voorbereiding op de hitte was redelijk minimaal door de drukte thuis. Ik heb gebruik mogen maken van een klimaatkamer bij Dawson (nogmaals dank!) en ben een paar keer in een infraroodcabine geweest met al mijn kleding aan. Was dit voldoende? Nee, totaal niet, maar het heeft zeker geholpen om de eerste klap op te vangen.
Overlijden er deelnemers
Ja, helaas wel. De geschiedenis van de Marathon des Sables (MDS) kent nu in totaal vier tragische overlijdensgevallen, waarbij deelnemers bezweken tijdens de race in de jaren 1988, 2007, 2021 (een Franse vijftiger na een hartstilstand) en helaas ook in de meest recente editie van 2026, toen een Franse loper genaamd Grégory op woensdag 8 april tijdens de Legendary etappe onwel werd en later overleed.
Wat gebeurde er met Mauro Prosperi?
Ja dit is een bijzonder verhaal maar wel echt gebeurd: De Italiaan Mauro Prosperi liet bijna het leven in de editie 1994. Hij raakte tijdens een zandstorm verdwaald en zwierf negen dagen door de woestijn. Ja 9 dagen! Hij overleefde door onder andere bloed van vleermuizen en zijn eigen urine te drinken voordat hij in Algerije werd gevonden. Hoewel hij officieel als “vermist” stond opgegeven en men dacht dat hij dood was, overleefde hij.
Van Winnifred: Wat was mentaal je vetste moment tijdens de marathon des sables? Waar je een nieuw inkijkje in je eigen geest kreeg zeg maar?
Goede vraag. Ja het was zwaar maar door de prachtige mensen en omgeving nooit verschrikkelijk ofzo. Ooit zwaar ongeluk gehad in Sarajevo en wat heftige dingen in nabijheid (zoals bijna iedereen besef ik mee) meegemaakt dus mentaal is door die ervaringen wel opgebouwd. Dit was wel het allermooiste ooit!
Hoe volgt het thuisfront je race?
Ik had een Whatsapp groep gemaakt voor de mensen die op de hoogte wilden blijven. Zelf kon ik alles pas naderhand lezen maar dit waren de berichten die zoal voorbij kwamen:
En ja het ging nog verder:
Hoe zit het met water?
Jezelf koelen in de woestijn
Koeling zoeken in de woestijn is simpel en complex tegelijk. Natuurlijk koel je af door koud water te drinken, maar dat is niet voldoende en zelfs gevaarlijk als je alleen maar water drinkt. Je bloed wordt dan verdund. Je moet energiestoffen binnenkrijgen en zout/natrium. Wat beter werkt is je nek koelen. De medische staf (de oranje-jackets) doet dit na het bijvullen van je bidons. Ze kijken je ook even diep in de ogen om te checken of je niet oververhit of afwezig bent.
Ik liet ijskoud water in mijn nek en over mijn hoofd gooien. Daarnaast had ik 2 buffy’s bij me. Eén plaatste ik in mijn pet zodat het koude water over mijn gezicht drupte (let op: bril af, anders zie je niks meer!) en de andere deed ik om mijn pols. Hierdoor bleef mijn kerntemperatuur net iets lager. Dit ritueel herhaalde ik bij elke checkpoint (om de 7 à 10 km). Het geeft je een voordeel van een paar procent op lopers die niet ‘nat’ willen worden.
Blaren en pijn: De realiteit van de voeten
Ik zie veel vragen over blaren. Ja, het doet pijn, maar dat ben je snel vergeten als je door het landschap loopt. De Sahara is niet alleen zand; het is divers met kevers, woestijnmuizen en scherpe stenen. De blaren worden in de medische tent behandeld. Na één keer voordoen moet je het zelf kunnen, en geloof me, ik heb het vaak moeten doen 😉. Op dit moment is het overigens nog niet eens zo druk in de medische tent maar je krijgt er wel een beeld van. Overigens is het enorm heet in deze grote behoorlijk afgesloten tent.
Was het leuk en mooi?
Mijn antwoord is een volmondig ja. Ik heb veel vergelijkingsmateriaal—van Ironman, Elfstedentocht, zelf georganiseerde 10 daagse fietstochten door Europa, tot vijftig marathons—maar de MDS is het mooiste sportevenement dat ik ooit heb volbracht. Het is de ultieme combinatie van fysieke uitdaging, diepe pijn en ongekende schoonheid. Zeven dagen lang in een tent zonder wifi, telefoon of laptop. Alleen jij, de woestijn en de mensen om je heen. Je ziet de meest spectaculaire zonsopkomsten en sterrenhemels. De echte schoonheid zat ook in de mensen: gezichten getekend door pijn, maar vol pure vastberadenheid. Wellicht is de Great Divide race op de fiets nog mooier.
Waarom is iedereen zo bezig met gewicht?
Iedere gram moet je 250 kilometer meedragen (en in ons geval dus 270 kilometer). Hitte met een tas op je rug door mul zand is niet ideaal dus alles wat je kunt besparen aan gewicht wil je ook echt doen. Ik had 8,4 kilo in mijn tas dacht ik thuis maar de officiële meting op de controle-dag was 9,5 kilo. Geen idee waar dat verschil in zat maar ik kreeg er toch wel een kleine dreun van. In onze tent waren de meeste tassen (een stuk) lichter.
Was zou je de volgende keer anders doen?
De volgende keer zou ik een andere rugtas kopen. Deze was luxe en redelijk comfortabel maar nog steeds had ik wonden op mijn rug. Hij is zo’n 850 gram en lichtere tassen (met ook 20 liter inhoud) zijn 600 gram en zagen er ook comfortabeler uit. Ik ga de volgende keer dus echt naar iets lichters op zoek. Daarnaast zou ik de pinda’s vervangen door (nog meer) macadamianoten. Dit maakt mijn tas weer iets lichter (macadamia is Kcal-lichter dus totaalgewicht daalt dan ook).
Hoe koud wordt het ’s nachts?
De nachten kunnen verrassend koud zijn in de woestijn. Het gekke is wel dat je begint te slapen (nadat de zon onder is, very simple) met een graad of 15 á 20 maar gedurende de nacht en ochtend daalt en daalt de temperatuur dus je hoort veel medelopers steeds meer de slaapzak dichtritsen, nog een extra kledingstuk dichtritsen om de mummy steeds meer te imiteren!
Hoe ga je naar de WC?
Ehhhh….dit is een wat ongemakkelijk gesprek vrees ik. Plassen doen mannen gewoon ‘overal’ en ja: alle tenten zijn open dus privacy heb je niet (overigens ook niet met omkleden of jezelf wassen). Ik liep met mijn minicamera over het kamp en laat alles zien, inclusief de bruine zakjes waar je een steentje in moet gooien (niet vergeten want anders heb je een groot en vies probleem…)
Mijn video van de MDS
Hoe kon je je tent terugvinden?
Niet. Echt waar: ik heb meer dan 10 keer lopen zoeken naar onze tent 136. Iedere tent is namelijk exact gelijk, en ze staan allemaal precies in dezelfde kring in het Sahara-zand. Tevens hadden wij letterlijk de aller middelste plaats dus die is dan extra lastig. En dit is nog niet zo’n probleem bij daglicht (nummers hangen met kleine bordjes op iedere tent) maar s’avonds laat, of na het opstaan in de ochtend en in de nacht is het een stuk lastiger. Je wilt met je hoofdlamp namelijk niet in tenten schijnen en vooral niets als er mensen slapen. De rode kleur hoofdlamp licht is weliswaar minder opvallend maar ook dan maak je ze wakker. Hier zie je hoe afgelopen jaren het deelnemersveld (en dus ook het aantal tenten groeide).
Maar goed: ik had een list bedacht en mijn truc in de nacht werkte best goed. Als ik eruit moest dan liep ik steeds dezelfde route het kamp uit, en na het plassen draaide ik 180 graden om en liep dan exact dezelfde weg terug. Dit werkte maar met de vele tenten blijft het opletten, en als je eenmaal fout zit dan kun je plots de verkeerde kant op gaan lopen en zo helemaal verdwaald raken.
Hallucinaties na 100 kilometer rennen
Heb ik hallucinaties gehad? Ja en nee. In de woestijn zag ik geen vreemde wezens, maar na de etappe van 100 kilometer merkte ik wel iets geks. Toen ik eindelijk in de tent lag, schoten er met een razend tempo beelden voorbij aan de binnenkant van mijn ogen. Het was een abstracte stroom van poppetjes en morphende vormen die ik niet kon uitzetten. Mijn brein draaide nog op een veel te hoog toerental terwijl mijn lichaam stil lag. Ik wist hoe een echte hallucinatie voelde na mijn Elfstedentocht (waar ik een leeg bushokje aanzag voor een persoon), maar dit was een unieke vorm van mentale overprikkeling.
Hoe groot is het kameraadschap in de tent?
Het is vast verschillend in iedere tent maar bij ons was deze enorm! Een voorbeeld van mijn verjaardag:
S morgens om 4:30 uur gaat de wekker van Evert weer af in onze tent 136 …ook deze nacht weinig geslapen… maar wel veel sterren gezien hier in de Sahara✨️
Het ochtendritueel start weer: we doen onze rode hoofdlampjes aan en stoppen onze slaapmatjes etc weer in de rugtassen.
We staan iets vroeger op dan de omringende tentjes zodat we later in het donker met zijn allen gezellig naar de start kunnen wandelen.
Vandaag is de 5e etappe. Deze is ‘slechts een marathon’ lang…we zijn alle 8 nog moe van de longstage gisteren van 100 kilometer…
PLOTS beginnen ze alle 7 te zingen voor mijn verjaardag!
Loepzuiver klinkt het wellicht niet 🎶 maar het is geweldig en hilariteit alom!
Met dit gezang en gelach gaan in de (open) tentjes om ons heen ook steeds meer hoofdlampjes aan⛺️
Na de finish later die dag komen er nog meer lopers en loopsters me feliciteren, mooi want ik ken ze nog geen week. Een paar macadamianoten was het alternatief voor taart 🎂
Kortom: om 4.30 uur midden in de Sahara toegezongen worden door je tent-maten en samen starten aan de marathon door het zand: de ideale verjaardag 🥳 en een duidelijk teken van enorme verbinding tussen ons als tot voor kort onbekenden voor elkaar.
Snelle afdalingen vragen lef en controle tegelijk.
Navigatie en de route volgen
De routevlaggetjes zijn overdag goed te volgen. Zodra het donker wordt (voor de lopers die langzamer gaan dan 3,5 km/uur), staan de vlaggetjes frequenter. Je draagt verplichte veiligheidsuitrusting: kompas, routekaart, hoofdlamp, nooddeken, vuur en een signaalspiegel. Zelfvoorzienend betekent in de Sahara ook echt dat je volledig voor jezelf moet zorgen.
Hoe is de ondergrond?
Het rotsachtige terrein maakt elke stap extra belastend en het is opletten geblazen om je voeten op te blijven tillen. Meermaals valt er iemand, die je vervolgens overeind helpt en meestal is het niet meer dan wat schrammen, bloed en bijkomen van de schrik. Op de grote afdaling van dag 3 vanaf de rotsberg vallen er echter een paar afdalers zodanig dat ze de race moeten staken. Ik behoor hier tot het voorzichtige deel van het veld en loop nauwkeurig-kijkend-naar-mijn-voeten naar beneden want uitstappen in de Sahara behoorde wel tot mijn opties, maar niet door stoerheid in een te rappe afdaling van deze scherpe stenenberg.
Jidde: Waarom nemen jullie je grote hotelkoffer mee in de zanderige tent de eerste avond?
Zoals je al las is het overdag gruwelijk heet in de Sahara maar in de nacht juist heel koud. Dus we slapen 1 nacht met zowel onze rugzak als die lompe koffer en dan kunnen we aan de hand van de nachttemperatuur bepalen of we bv ons donsjack in de rugzak mee moeten nemen of niet. En sommigen hebben een liner voor in de slaapzak voor warmte in de nacht.
Wat eet je tijdens de MDS?
Je wordt een meester in energiedichtheid.
- Macadamia’s: De absolute winnaar. 7,5 kcal per gram. Hiermee bespaar je kilo’s in je rugzak.
- Adventure Meals: Vriesdroogmaaltijden die je met warm water bereidt. Lichtgewicht en noodzakelijk voor herstel.
- Zoutblokjes: De Maggiblokjes helpen je om niet flauw te vallen door zouttekort.
Sportmedische keuring is verplicht
Vanwege de extreme fysieke belasting en de omgevingsfactoren is de medische keuring vooraf en de monitoring tijdens de race een van de strengste in de sportwereld. Ik liep daarvoor o.a. bij een keuringsinstituut op een loopband met een zuurstofmasker op. Het is verplicht en ik wilde zelf ook weten wanneer mijn vetverbranding overgaat op suikers. Onder de ‘knik’ (voor mij 135) in de grafiek kan ik urenlang blijven lopen op mijn zakje noten en pindakaas. Boven de knik houdt het ooit op. Deze test is altijd goed om te weten maar vooral hier in de woestijn.
Kleding en Uitrusting
Goede kleding is je harnas. Denk aan de beste lange outdoor broek, een ademend trailrunshirt en een lichtgewicht donsjack voor de koude nachten.
Tips voor de rugzak
Mijn belangrijkste advies: Elke gram telt! Ik heb na dag 1 veel weggegooid. Train met je rugzak (5-7 kg) op ruiterpaden, het strand of tijdens de Berenloop. Gebruik een goed hardloopgewichtsvest tijdens je voorbereiding.
Goed doel
Veel mensen koppelen een goed doel aan hun sportprestaties. Ook al heeft het iets schijnheiligs want mensen doen vaak een sportprestatie voor zichzelf in de eerste plaats. Toch kan er imho ook best een 2e doel zijn en bij het vragen om een donatie voor een goed doel levert het wel mooi geld op voor dat goede doel. Win-win toch? Zelf heb ik helaas (wellicht net als jij) veel te maken gehad met de ziekte kanker om me heen. KWF was daarom het aangewezen doel hiervoor. Ik bedankt hier nogmaals iedereen die heeft gedoneerd aan KWF en dit kan nog steeds! (dankdankdank).
Conclusie
De Marathon des Sables is zwaarder dan een Ironman, maar mooier tegelijk. Het leven zonder afleiding in de woestijn geeft een ongekende rust. Als je twijfelt welke marathon te kiezen, en je zoekt een levensveranderend avontuur, dan is de MDS jouw race. Wees bereid op hitte, blaren en afzien, maar de beloning is een ervaring die je nooit meer vergeet.
Meer?
Meer gekke avonturen lezen van me? Bekijk de Elfstedentocht (ja alle 11 steden waren schaatsbaar, mijn eerste en voorlopig enige Ironman en onze zelf georganiseerde 10 daagse fietstocht door Europa.
De finishlijn bereiken zorgt voor pure blijdschap en opluchting.
Misschien ben je ook geïnteresseerd in:
