Stel je voor: het Canal Grande, de Rialtobrug en het San Marcoplein helemaal voor jou alleen, terwijl de rest van de wereld nog slaapt. Hardlopen in Venetië kan precies zo, als je weet wanneer je moet gaan, en ik liep er vanochtend 25 kilometer door een stad die nog niet wakker was.
Om vijf uur de deur uit: waarom vroeg rennen in Venetië de enige optie is
Ik stond om iets voor vijf uur op. Mijn camping lag een kilometer of zeven van het oude centrum, aan de vaste kant. De heenweg deed ik met de bus over de lange brug naar de stad: 1,50 euro voor 75 minuten, inchecken met je bankpas en klaar. Om half zes stond ik in het donker bij het Piazzale Roma, met de hele stad voor mij alleen.
En dat is geen luxe, dat is noodzaak. Op de terugweg, rond tien uur, zag ik wat er gebeurt als Venetië ontwaakt: bussen, treinen en trams vol mensen die allemaal dezelfde brug overkomen. Ik telde boven de lagune vier vliegtuigen tegelijk in de lucht richting de luchthaven, allemaal vol dagjesmensen.
In Parijs, Londen of New York kun je op ieder moment van de dag rennen. Je roept af en toe “sorry” en zoekt je weg tussen de mensen door. In Venetië lukt dat overdag gewoon niet: de straatjes zijn te smal, de bruggetjes te druk en iedereen staat stil voor een foto. Vanaf een uur of tien kun je het hardlopen hier eigenlijk vergeten.
Een stad die je kent van James Bond, maar dan leeg
Ik was nog nooit in Venetië geweest. Ik kende het vooral van de James Bond-films en een paar andere films die hier deels zijn opgenomen. Eerlijk is eerlijk: het is precies zo mooi als ik had gedacht, misschien nog wel mooier.
Monumentaal, karakteristiek en overal water. Ik ben er niet met z’n tweeën voor een weekend citytrip met een kop koffie op een terras. Wat ik leuk vind, is zo’n plek ontdekken al rennend. Dat is ook waarom ik van bijna elke reis een hardloopvakantie maak.
Het eerste uur liep ik nog in het donker met de capuchon op. Midden in een stil pleintje kwam ik de muurschildering van Banksy tegen, het kind met de noodfakkel, verlicht door twee lampen. Een mooier begin van een stadsloop kon ik me niet wensen 😄
Venetië uur voor uur: zo zie je de stad wakker worden
Wat deze loop uniek maakte, is dat ik de hele ochtend van de stad heb gezien, van pikdonker tot volle drukte. Mijn horloge registreerde elke stop, dus ik kan precies laten zien wat je wanneer tegenkomt. Gebruik het als planning voor je eigen ochtendloop.
05.30 tot 06.30 uur: de stad in het donker
De kanalen liggen spiegelglad en de enige geluiden zijn je eigen voetstappen. Alleen de bevoorradingsboten zijn al wakker: volgeladen met dozen, kratten en vaten varen ze door de smalle kanalen naar de restaurants en hotels. Zonder boten kan in Venetië niets bezorgd worden, dus dit is het moment waarop de stad haar voorraad krijgt. Neem zelf wel goede hardloopverlichting mee, want in de steegjes is het echt donker.




06.30 tot 07.00 uur: het blauwe uur
De lucht kleurt diepblauw en de straatlantaarns branden nog. Dit is het mooiste licht voor foto’s, want de gevels zijn verlicht en de lucht heeft net genoeg kleur. Op de hoeken van de straatjes zie je de kleine Madonna-schrijnen met hun olielampjes, die je overdag tussen de mensenmassa makkelijk mist.
Rond deze tijd gaan ook de eerste bakkers open. Ik stond in de deuropening van een piepklein bakkerijtje waar een buurtbewoner met zijn hondje zijn ontbijt kwam halen. Zo’n moment zie je alleen als je er vóór de toeristen bent.




07.00 tot 07.30 uur: zonsopkomst aan de lagune
Dit is het uur waarvoor je zo vroeg je bed uit gaat. Vanaf de kade bij San Marco kijk je over de lagune naar San Giorgio Maggiore, terwijl de lucht roze en oranje kleurt. De Piazzetta, het plein tussen het Dogenpaleis en het water, was zo goed als leeg.
De gondels liggen nog in lange rijen aan de palen te deinen. Ik heb hier minutenlang stilgestaan, en mijn horloge stond al die tijd op pauze.




07.30 tot 08.40 uur: de werkende stad
Na zonsopkomst gaat Venetië aan het werk, en ook dat gebeurt op het water. Boten vol kleurrijke wasgoedzakken brengen de lakens van de hotels weg, een kraan op een ponton tilt bouwmateriaal de kade op en de gele werkboten liggen klaar voor de dag. Je ziet hoe een stad zonder auto’s draait.




De route: van Piazzale Roma via de Rialtobrug naar San Marco
Venetië is een doolhof van kanalen, palazzo’s en piepkleine steegjes. Toch zijn de grote lijnen simpel. Vanaf het busstation liep ik langs het Canal Grande richting station Santa Lucia, waar de groene koepel van San Simeon Piccolo boven het water uitsteekt, en stak over via de Ponte degli Scalzi.
Daarna slingerde ik door de wijken richting de Rialtobrug. Bovenop die brug stond ik een paar minuten helemaal alleen, met onder me de gondels die nog onder hun blauwe hoezen lagen. Op een gewone middag sta je daar schouder aan schouder met honderden anderen.
Vanaf Rialto ging ik verder naar het San Marcoplein. Het rondgalmen van de klokken over een bijna leeg plein, dat is een moment dat ik niet snel vergeet. Ik stond met gespreide armen voor het Dogenpaleis en dacht: hier zou ik nooit zo hebben kunnen staan om twaalf uur ’s middags.


Op de terugweg pakte ik nog het Campo Santi Giovanni e Paolo mee, met het bronzen ruiterstandbeeld voor de marmeren gevel. Een paar kerken stonden al open en ik glipte even naar binnen. Zonder een andere bezoeker om je heen is zo’n gotisch interieur nog indrukwekkender.



Bruggen, trappen en hellingbanen: zo voelt het onder je voeten
Wie denkt dat hardlopen in Venetië vlak is, komt bedrogen uit. De stad telt meer dan vierhonderd bruggen en bijna allemaal hebben ze traptreden. Die treden zijn ook nog eens steeds anders: de ene trap is ondiep, de volgende hoog en glad. Je ritme ligt dus continu stil, en mijn horloge telde aan het eind toch ruim honderd hoogtemeters.
Een aantal bruggen heeft tegenwoordig wel een hellingbaan of een soort steigerdeel over de treden heen. Die liggen er onder meer voor rolstoelers en voor de marathon die hier jaarlijks wordt gelopen. Daardoor kunnen ook mensen die minder goed ter been zijn de stad bezoeken, en dat kan ik alleen maar waarderen.
Mijn tip: loop de trappen rustig en kort af, en houd je tempo laag. Zeker als je nog niet gewend bent aan zoveel afwisseling, voel je dit de volgende dag in je kuiten. Zie het als een gratis trapjestraining met het mooiste decor ter wereld.
Navigeren in een doolhof van steegjes
Ik navigeerde vanaf mijn horloge. Dat werkte verrassend goed, maar in de smalste straatjes moet je af en toe toch even op je telefoon kijken. Het pijltje op je pols springt soms net de verkeerde kant op: is het nu dit smalle steegje of dat andere smalle steegje?
Juist in die steegjes zit de charme. Waslijnen tussen roze en okergele huizen, een kat op een vensterbank, en verder alleen het geluid van je eigen voetstappen. Je kunt overal stoppen voor een mooie foto zonder dat er iemand voor je lens loopt.
Ga je zelf zo vroeg op pad, dan is hardlopen in het donker hier een serieuze zaak. Een lampje en reflecterende kleding zijn in Venetië geen overbodige luxe, want de straatverlichting is in de kleine straatjes karig.
De oudste hardloopschoen van Venetië? De furlana
In een winkeltje zag ik een wand vol felgekleurde fluwelen slippers: furlane. Dit zijn de traditionele schoenen van de gondeliers. Ze moesten stevig grip hebben op het natte, gladde dek van de gondel, en daarom kregen de zolen van oudsher een laagje rubber, vaak van oude fietsbanden.
Als hardloper vond ik dat prachtig. Grip op nat steen is precies waar je in Venetië ook zelf op moet letten, want de marmeren traptreden van de bruggen zijn ’s ochtends vaak vochtig. Mijn eigen hardloopschoenen hielden het gelukkig prima, maar een gladde racer zou ik hier niet aantrekken.
Mijn loop in cijfers: 2,5 uur rennen, bijna 5 uur onderweg
Het meest verrassende getal van deze ochtend staat niet in de afstand, maar in de tijd. Ik was ruim 4 uur en 50 minuten onderweg, maar bewoog maar 2 uur en 34 minuten. De rest van de tijd stond ik stil voor foto’s, trappen, een broodje of gewoon om rond te kijken.
| Onderdeel | Waarde |
|---|---|
| Afstand | 25,5 km |
| Totale tijd onderweg | 4 uur 50 minuten |
| Tijd in beweging | 2 uur 34 minuten |
| Gemiddeld tempo in beweging | 6:02 min/km |
| Hoogtemeters (vooral bruggen) | 110 m |
| Gemiddelde hartslag | 114 |
| Terugweg over de Ponte della Libertà (3,8 km) | 18 minuten, ongeveer 4:45 min/km |
Het contrast is groot. In de stad liep ik soms meer dan een kwartier over één kilometer, omdat er steeds weer iets te zien was. Op de terugweg over de Ponte della Libertà, de bijna vier kilometer lange brug naar het vasteland, viel er niets meer te fotograferen. Daar liep ik mijn snelste kilometers van de dag, met de vliegtuigen boven de lagune als gezelschap.
Reken voor je eigen loop dus niet met je normale tempo. Plan voor 15 kilometer door de stad gerust drie uur in, anders sta je om tien uur alsnog tussen de toerristen.
Wat ik meenam en wat je echt nodig hebt
Ik liep met een strak zittend hardloopvest met een softflask erin. Daarin zaten ook mijn telefoon en een extra laag.
Dat vest bleek op de trappen goud waard. Een rugzak schuift bij elke trede op en neer, een goed vest blijft gewoon zitten en er klotst of schuurt niets.
Op mijn hoofd droeg ik een dun Odlo-hardloopmutsje. Bij de start om half zes was dat fijn, want het was koud en vochtig aan het water.
Mijn handschoenen gingen al snel in het vest. In de vroege novemberochtend bleek het zachter dan gedacht, zodra je eenmaal warm bent gelopen.
Een dun hardloopjack was wel een goede keuze, want het begon miezerig. Kies er een die klein opvouwt, dan stop je hem weg zodra de zon opkomt.
Contant geld heb ik niet bij me gehad. Overal kun je betalen met je pinpas, je telefoon of een horloge met NFC, zoals Google Pay of Apple Pay. Zelfs bij een klein, charmant tentje midden in de stad kocht ik zo een heerlijk Italiaans broodje. super vriendelijk ook, dat mannetje achter de toonbank.
Wil je over het water met de vaporetto, dan betaal je voor een kaartje van 75 minuten fors meer dan voor de bus, namelijk 9,50 euro. Een smartwatch met betaalfunctie scheelt je een portemonnee in je vest.
Gondeliers, klokken en het moment dat de stad ontwaakt
Later op de ochtend kwamen de gondeliers. Hier en daar hoorde ik er een zingen terwijl hij onder een brug door voer. Straatmuzikanten heb ik zo vroeg nog niet gezien, en dat had ik er graag bij gehad, maar het is de prijs die je betaalt voor een lege stad.
Rond half negen merkte ik de omslag. De eerste groepen bezoekers liepen vanaf het station de stad in, de bruggen werden voller en de foto’s lastiger. Tijd om terug te lopen, voldaan en met een grijns van oor tot oor 😉
Deze plekken in Venetië moet je zelf nog meepakken
Ik heb veel gezien, maar Venetië heeft nog meer hardloopparels. Deze plekken passen perfect in een vroege loop en sloeg ik zelf over:
- De Zattere: een lange, brede kade langs het Giudecca-kanaal aan de zuidkant. Een van de weinige stukken waar je echt door kunt lopen zonder trap.
- Punta della Dogana en de Salute: het puntje tegenover San Marco met uitzicht op de lagune en de witte koepelkerk Santa Maria della Salute.
- Ponte dell’Accademia: de houten brug met misschien wel het mooiste uitzicht over het Canal Grande richting de Salute.
- Giardini en Sant’Elena: het groenste deel van de stad, waar ook de Biennale zit. Ideaal voor een rustig stuk tussen de bomen.
- Fondamente Nove: de noordkade met uitzicht op het begraafeiland San Michele.
- Het Joodse getto in Cannaregio: een van de oudste getto’s van Europa, stil en indrukwekkend in de vroege ochtend.
- Het Lido: neem de vaporetto en loop kilometers vlak langs de Adriatische Zee. Een mooie afsluiter na alle bruggen.
Plan je hier een lange duurloop, bouw je kilometers dan rustig op.
Veelgestelde vragen over hardlopen in Venetië
Wat is de beste tijd om in Venetië te hardlopen?
Zo vroeg mogelijk. Tussen half zes en half negen heb je de stad vrijwel voor jezelf. Vanaf een uur of tien wordt hardlopen in het centrum bijna onmogelijk door de drukte.
Wat trek je aan voor een ochtendloop in Venetië in de winter?
Laagjes die je makkelijk uittrekt: een shirt met lange mouwen, een dun jack, een muts en dunne hardloophandschoenen voor de koude start. Na zonsopkomst stop je ze in je vest.
Is Venetië vlak om te hardlopen?
De stad zelf is vlak, maar je loopt over tientallen bruggen met traptreden. Reken op extra hoogtemeters en een onrustig ritme. De Zattere, het Lido en de Ponte della Libertà zijn de vlakste stukken.
Kun je onderweg water bijvullen?
Ja, in Venetië staan veel openbare drinkfonteinen. Neem een soft flask mee, die vul je onderweg bij en vouw je op als hij leeg is.
Kun je vanaf het vasteland naar Venetië hardlopen?
Ja, over de Ponte della Libertà. De brug is bijna vier kilometer lang, helemaal vlak en heeft een apart pad naast de weg. Ideaal om je loop te beginnen of af te sluiten.
Heb je contant geld nodig tijdens je loop?
Nee. Je kunt bijna overal contactloos betalen met je bankpas, telefoon of horloge, ook in de bus en op de vaporetto.
Ik heb geen enkele andere hardloper gezien die ochtend, en dat maakt deze loop extra bijzonder. Zet je wekker vroeg, trek je schoenen aan en ren de stad in voordat de eerste trein binnenrolt: Venetië is wat mij betreft een grote aanrader voor elke hardloper.
Bekijk in de shop
Bij het online kopen van een Hardloop aanbiedingen is betrouwbaarheid, snelheid en uiteraard een goede prijs belangrijk.Vergelijk de prijzen van onze favoriete shops die snel en vaak gratis leveren en ze meestal ook echt op voorraad hebben:
Bekijk in de shop
Bij het online kopen van een Hardloop aanbiedingen is betrouwbaarheid, snelheid en uiteraard een goede prijs belangrijk.Vergelijk de prijzen van onze favoriete shops die snel en vaak gratis leveren en ze meestal ook echt op voorraad hebben:













